Форуми » Вистина

Чудотворства

    • 212 постови
    03 јуни 2017 15:36:53 CEST

    The silhouette of an angel is seen during the service with the Jerusalem Patriarch.

    [Image: 02.jpg] 

    • 212 постови
    03 јуни 2017 15:38:06 CEST

    Jesus Christ crying - 17.02.2015 - Greece


    • 212 постови
    03 јуни 2017 15:41:40 CEST

    Miraculous Dove Blesses the Gospel and the Shepherd

    Miraculous Dove Blesses the Gospel and the Shepherdby Chris Banescu –
    A miraculous event happened recently in an Orthodox Christian monastery in Crete. As reported by John Sanidopoulos on the Mystagogy blog and documented via multiple photographs (see below), a white dove miraculously appeared during the religious procession on the monastery grounds. The beautiful bird first landed on the Holy Gospel and then perched itself on the head of the Orthodox priest holding it. The dove continued to rest on top of the priest’s hat all the way inside the church.

    During a visit by Ecumenical Patriarch Bartholomew to the sacred Monastery of Saint John the Baptist on the Island of Crete, a white dove appeared during the procession towards the church. The dove first perched itself on top of the Gospel book carried by the priest. It stayed there while the Ecumenical Patriarch venerated the Holy Gospel.

    As the priest walked towards the monastery’s main church, the dove moved from the Holy Gospel onto the priest’s shoulder. Then it flew and rested on the pastor’s kalimavki (a black hat worn by monastics and archimandrites). While the procession continued moving towards the church, the dove remained perched on top of the priest’s hat.

    White Dove Miracle Orthodox ChurchNear the church entrance the beautiful bird spread its wings resembling the iconic depiction of the Holy Spirit familiar to all Orthodox Christians. The dove stayed firmly perched on the pastor’s hat and kept its wings spread out as the procession entered the church. Another priest then took the bird and released it outside, where it flew into the blue sky of Crete.

    This miraculous sign was reminiscent of the scriptural accounts, documented in all four Gospels, of the events surrounding the baptism of Jesus Christ by John the Baptist.

    “When He had been baptized, Jesus came up immediately from the water; and behold, the heavens were opened to Him, and He saw the Spirit of God descending like a dove and alighting upon Him. And suddenly a voice came from heaven, saying, “This is My beloved Son, in whom I am well pleased.” (Matthew 3:16-17)

    “It came to pass in those days that Jesus came from Nazareth of Galilee, and was baptized by John in the Jordan. And immediately, coming up from the water, He saw the heavens parting and the Spirit descending upon Him like a dove. Then a voice came from heaven, “You are My beloved Son, in whom I am well pleased.” (Mark 1:9-11)

    “When all the people were baptized, it came to pass that Jesus also was baptized; and while He prayed, the heaven was opened. And the Holy Spirit descended in bodily form like a dove upon Him, and a voice came from heaven which said, “You are My beloved Son; in You I am well pleased.”  (Luke 3:21-22)

    “And John bore witness, saying, “I saw the Spirit descending from heaven like a dove, and He remained upon Him. I did not know Him, but He who sent me to baptize with water said to me, ‘Upon whom you see the Spirit descending, and remaining on Him, this is He who baptizes with the Holy Spirit.’ And I have seen and testified that this is the Son of God.”  (John 1:32-34)

    Providentially, this white dove appeared and blessed the Holy Gospel and the Orthodox Christian shepherd holding it at the very Monastery of St. John the Baptist, the one who was the Forerunner of the Lord and originally testified that Jesus is the Son of God.  The Holy Spirit, in the form of a dove, still testifies that St. John spoke the truth, Christ is indeed the beloved Son of our Creator, Light of Light, True God of True God.

    White Dove Gospel Priest Orthodox Christian Orthodox Church

    White Dove Gospel Priest Orthodox Christian Orthodox Church

    White Dove Gospel Priest Orthodox Christian Orthodox Church

    White Dove Gospel Priest Orthodox Christian Orthodox Church

    White Dove Gospel Priest Orthodox Christian Orthodox Church

    White Dove Gospel Priest Orthodox Christian Orthodox Church

    White Dove Gospel Priest Orthodox Christian Orthodox Church

    White Dove Gospel Priest Orthodox Christian Orthodox Church

    White Dove Gospel Priest Orthodox Christian Orthodox Church

    White Dove Gospel Priest Orthodox Christian Orthodox Church

    • 212 постови
    03 јуни 2017 17:05:07 CEST

    Прокрвавеле две икони со ликот на Исус Христос

    Илјадници луѓе се упатиле во куќата на еден полицаец на индиските изолирани Андамански Острови за да се помолат пред двете икони на Исус Христос за кои се вели дека „крвават“ изминативе две недели.

    Ерик Натаниел, полициски радиооператор од Порт Блер, пред две недели открил капки од црвена течност, за која верува дека е крв, како се тркалаат по ликот на Исус на иконите што ги поседувал во својот дом.

    - Запаливме свеќи и се молевме цела ноќ, а потоа крвта на иконата се исуши, но набрзо почна повторно да тече од дланките и од срцето на Исус на другата икона што ја имаме во куќата - вели Натаниел.

    Властите велат дека е можно да се растопила црвената боја, користена за сликање на иконите поради екстремната влажност, но островјаните и свештениците доаѓаат со бродови од оддалечените делови на Андаманските и Никобарските Острови за да се молат пред нив.

    - Ова навистина е чудо и покажува дека Исус страда поради нашите гревови - вели Џон Крисостом, свештеник на Англиканската црква во Порт Блер.

    Едната икона била привремено преместена во куќата на локалниот бискуп за народот да може да ја види откако полицијата имала проблеми со собирањето на толпата пред куќата на Натаниел.
    http://www.dnevnik.mk/default.asp?ItemID=30D35E8EF5E0AC49BCDB9EBA68FFC48C


    Овој пост е изменет од Сард на 03 јуни 2017 17:12:56 CEST
    • 212 постови
    03 јуни 2017 17:10:31 CEST

    Солзите на Богородица на форензичка анализа

     
     
    Статуата на Богородица во баварскиот град Херолдсбах  пред две недели почна да плаче, а 60 луѓе кои отидоа да го видат тоа чудо тврдат дека станува збор за вистински солзи.

    Сите, освен локалниот свештеник Дитрих фон Стокхаусен, одлучија солзите да бидат испратени во форензичка лабораторија за да се утврди за што станува збор.  

    - Кога небото ќе сака да ни испрати некој знак, тоа ќе биде нешто што сите ќе можеме лесно да го разбереме. Тоа нема да биде вака нејасна работа со која лесно може да се манипулира, изјави отец Фон Стокхаусен.
    • 212 постови
    03 јуни 2017 17:15:04 CEST

    Старец Порфириј Кавсокаливит и неговиот „телевизор“ – I дел

    starec porfirij

    Говорејќи за духовните дарови на старец Порфириј, втор почитуван грчки старец, за неговиот дар на прозорливост, преподобен Пајсиј Светогорец велел: „Тој има телевизор во боја, а јас само црно-бел“

    Бог постои

    Извесно време, со отецот во манастирот живеел еден професор по теологија. Тој бил многу помлад од отец Порфириј и бил негово духовно чедо. Еднаш професорот му предложил да поразговараат за постоењето на Бога. Разгледувајќи ја таа тема од сите возможни гледишта, професорот и отецот дошле до заклучок, дека Бог постои. Сепак малдиот професор се обратил кон старецот со молба. Кога тој ќе умре, да дојде кај професорот и да му раскаже, дали Бог постои. Како одговор на тоа отецот го прашал, зошто професорот мисли, дека прв ќе умре имено тој? На тоа младиот човек одговорил, дека отецот е постар од него два пати, и затоа природно е да умре тој кој е постар. Но, отец Порфириј според дарот на благодатта Божја знаел, дека професорот порано ќе умре, и тоа многу скоро. Но, за тоа отецот ништо не му говорел, но му ветил, дека ќе дојде после смртта и ќе му каже, дали Бог постои. Такво ветување на отецот му дал и професорот, во случај, ако тој порано умре.

    После некое време професорот го напуштил манастирот и отишол в град. Не поминало ни една година, откако отецот и професорот се разделиле, еднаш, на еден од големите празници, кога отец Порфириј  со браќата се подготвувале за празничната трпеза, во манастирот дошол човек од соседните села и им соопштил, дека професорот умрел. После некое време, по долгите молитви, отец Порфириј го исклучил светлото во својата келија и се обидел да заспие. Наеднаш во темнината се слушнал силен глас, проследен со неразбирлив шум. „Бог постои! Бог постои! Бог постои!“ – трипати повторувал гласот. Тоа бил гласот на професорот! Во страв отецот паднал на колена и почнал да се моли за неговата душа. И така сè до утрото. Можно ли е после ова да се сомневаме, дека „Бог постои“?!

    Извор

    Во едно планинско село немало вода. Неговите жители со обраќале до разни институции, плаќале пари, но сè било безуспешно. Сите во еден глас им говореле, дека во тој реон нема подземни води. Така, жителите од селото биле принудни да ја собираат дождовницата. И ете, еден човек, кој бил духовно чедо на старецот и знаел за неговата способност да пронаоѓа вода, го замолил за помош на тие бедни луѓе. Отецот веднаш одговорил, дека во селото има многу добра вода, и на карта го покажал местото, каде таа се наоѓа. После топли и упорни молби, отец Порфириј сам отишол на тоа место и точно покажал каде се наоѓа водата и на каква длабочина е. И навистина: кога почнале да ја бараат, токму на тоа место и на таа длабочина нашле вода, која била многу чиста!

    Тогаш, сите жители од селото почнале да го нарекуваат старецот свет човек и пророк. Сите сакале да се допрат до него, да ги целиваат неговите раце, нозе, да му укажат почит, и секако настојувале да го земат кај себе дома. Но бидејќи тие доаѓаа и му се поклонуваа пред нозете, почитувајќи го за свет човек, отецот многу се растроил и ги замолил брзо да најдат начин да го однесат од селото. Така и се случило, во тоа време тргнувал автобус за Атина.

    Отец Порфириј го голем труд се одделил од прегратките на жителите и седнал во автобусот; иако народот се обидувал да го задржи него, тој сепак заминал. И ете, после толку воодушевувања и поклонувања, старецот го чекало големо искушение. Кондуктерот на автобусот, човек неверник, почнал да говори разни глупости, предизвикувајќи смеа кај неверните патници и негодување кај верниците. На тој начин, патниците на автобусот се поделиле на два групи: едни за старецот, а други – против. Шум и караници им се заканувале, ако преминат во расправии. Кондуктерот продолжил да ги подгрева страстите. Старецот бил многу растроен и се обидувал да не зема учество во караницата. Кога автобусот застанал, за патниците малку да одморат, отецот отишол кај кондуктерот и му рекол: „Јас, можеби, и не умеам да наоѓам вода, но знам, дека ти страдаш од сифилис. Биди внимателен, не стапувај во брак, бидејќи можеш да ги заразиш и жената и децата. Продолжи со лечење, ќе се излечиш, а потоа и ќе се ожениш“. Кондуктерот просто онемел, слушајќи ги зборовите на отецот, и од тој момент цело време по патот молчел, како јазикот да си го проголтал. Патниците исто така замолкнале.

    Смртта на мајка му

    Во атинската поликлиника, веќе неколку дена лежела болната мајка на отец Порфириј. Лекарите му говореле, дека таа ќе оздрави, но отецот според дарот на благодатта Божја, предвидел, дека таа жива нема да излезе од болница. Еднаш, отишол да ја посети својата болна мајка братот на отецот Антониј (тој умре една година порано од старец Порфириј). Кога ги прашал лекарите, какво е здравјето на неговата мајка, тие одговориле: „Одлично! Утре таа ќе излезе од болница, а вечерва ние ќе ја спремиме отпустната листа.“ Антониј, кој отец Порфириј многу го сакаше, си отиде дома спокоен. Ненадејно заѕвонил телефонот. Тоа бил отецот. Тој му рекол на Антониј, брзо да се врати во болницата, инаку неговата мајка ќе умре, и тие нема да успеат да земат благослов. На тоа, братот му одговорил, дека тој само што се вратил од болница, и лекарите му кажале, дека утре неговата мајка ќе биде дома. Но отец Порфириј настојувал на своето. И навистина, само што стигнале во болницата, мајка им едвај успеала да ги благослови. Господ ја повикал кај себе, а дарот на прозорливост се покажал точен и овој случај.

    Превод: Игор Ризановски

    • 212 постови
    03 јуни 2017 17:26:29 CEST

    Старец Порфириј Кавсокаливит и неговиот „телевизор“ – II дел

    porfiriy

    Исцеленија

    Старецот можел да ги лекува болните со допир. Еднаш него го посетил еден доктор со својата жена. Кажувајќи му ги на старецот маките кои ги мачат, и добивајќи исцрпни одговори за нив, сопрузите станале да се збогуваат со старецот. Отец Порфириј, со својата татковска насмевка на лицето, ја зел раката од сопругата од докторот, и ја допрел на тоа место, каде што таа имала силна болка. Старецот ништо не знаел за таа болест, која тие многу време се обидувале да ја излечат со помош на инјекции и силни против-воспалителни средства. Кога отец Порфириј ја зел нејзината рака, жената почувствувала топлина, која поминала по целото нејзино тело и почувствувала мала вртоглавица. Но тоа чувство веднаш поминало, а со него и самата болка во раката. Жената со солзи му кажала на старецот: „Вие, оче,  и во тоа се разбирате?“ Од тој монент, таа ги исфрлила лекарствата и повеќе не се обраќала кај доктори.

    Отец Порфириј исцелувал не само луѓе, туку и животни. Во еден неделен ден, во Северна Евија, каде што тој се одмораше, се случи следнава случка. Една жена го замолила отец Порфириј да се помоли за нејзиното стадо кози, кои биле заболени од некоја болест. Отецот се согласил и застанал пред козите, ја подигнал својата рака кон небото и почнал да чита различни стихови од псалмите, кои се однесуваа на животните. Само што ја завршил молитвата и ја пуштил раката, од стадото излекол јарец, дошол до отецот, ја целивал неговата рака и пополека се вратил назад.

    Бог знае сè

    Еднаш, отецот и три негови духовни чеда се умориле и решиле да повикаат такси, за да стигнат до манастирот. Во тој миг во далечината здогледале такси. Тројцата сопатници на старецот решиле да го застанат таксито. „Не се вознемирувајте, – им рекол отецот, – таксито само ќе застане. Но, кога вие ќе седнете во него, нема ништо да разговарате со таксистот, само јас ќе разговарам со него“. Точно така и се случило. Таксито застанало, иако тие не кренале рака, сите седнале во него и старецот му кажал, каде треба да ги однесе. Само што таксистот почнал да вози, веднаш почнал да ги обвинува свештениците во сите смртни гревови. Секој пат, кога тој брборел (говорел) за некое обвинение, се обраќал кон духовните чеда на старецот кои седеле назад со зборовите: „Нели е така, деца? Што ќе кажете вие на тоа?“ Но тие, заради послушност, седеле и молчеле. Кога таксистот разбрал, дека тие не сакаат да му одговараат на прашањата, тогаш се обратил кон отец Порфириј и го запрашал: „Што ти ќе кажеш, старче? Тоа, што го пишуваат во весниците, – сè е вистина, нели е така?“ Старецот одговорил: „Синко, сега ќе ти раскажам една кратка историја. Ќе ти ја раскажам само еднаш, бидејќи нема да сакаш да ја слушнеш два пати. Си живеел на едно место (тој го кажал и местото) еден човек, кој имал постар сосед, кој поседувал големо земјиште. Еднаш во ноќта тој го убил соседот и го закопал вземи. Потоа, ползувајќи се со лажни документи, он си ја присвоил земјата од соседот и ја продал. И знаеш, што купил тој со тие пари? Си купил такси“. Само што ја слушнал таксистот таа истотија, целиот се стресол, се свртил на другата страна од патот и извикал: „Молчи, оче. Само ти и јас знаеме за тоа“. „Бог исто така знае за тоа, – одговорил отец Порфириј. – Он ми кажа мене, за јас да ти го кажам тебе. Гледај, покај сè и поправи го својот живот“

    Старец Порфириј и по смртта е жив

    Кога отец Порфириј се упокоил во Господа, едно негово духовно чедо се наоѓало на работа во друг град и не знаело за смртта на отецот. По враќањето во Атина кај него се појавиле некои семејни проблеми, и тој како и секогаш решил да му се јави на отец Порфириј за да се посоветува. Тој го зел телефонот, го свртел бројот и го слушнал гласот на старецот. Го поздравил старецот, зел благослов од него и почнал да ги излага своите потреби. Старецот го ислушал, и му дал важен совет. Израдуваното духовно чедо му рекло: „Јас за скоро, само што ќе се ослободам ќе дојдам кај вас“, на што отец Порфириј му одговорил: “Не ми ѕвони повеќе, бидејќи јас сум веќе починат“.

    Но, Бог не е Бог на мртвите, туку Бог на живите, и ние веруваме и знаеме, дека старец Порфириј е жив во Бога и ги слуша нашите молитви и силно посредува за нас грешните пред престолот на Севишниот.

    Преподобни оче Порфирие, моли го Бога за нас!

    Извор: http://valermoch.livejournal.com

    Превод: Игор Ризановски

     

    • 212 постови
    05 јуни 2017 17:17:45 CEST

    Mалиот херој Ноа: Роден е само со 2% мозок, но за 4 години го докажал невозможното

    31.05.2017
    noa
     

    Животот многу често знае да не стави пред искушенија за кои е потребно многу храброст за да се соочиме со нив. Донесувањето на тешки и животни одлуки, посебно за најмилите не се воопшто лесни, доаѓа моментот кога треба да се одлучи што е правилно, а што не за да се направи. Таков е и случајот со малиот Ноа, кој е роден без мозок. Поточно, со само 2% мозок. Таа состојба се нарекува хидроцефалус, а претставува собирање на вода.

    Неговите родители, Шели и Роб одбиле абортус кога докторот им рекол каква е состојбата на бебето. Одлучиле тој сепак да се роди и не погрешиле.

    Иако се родило со 2% мозок, по 4 години малиот херој нормално се развил, па дури и неговиот мозок. Ноа е сега весело дете, а неговото заздравување ги импресионира сите. Токму затоа не треба никогаш да се губи надеж.

    http://denesen.mk/web/?p=528705


    Овој пост е изменет од Сард на 05 јуни 2017 17:33:55 CEST
    • 212 постови
    10 јуни 2017 18:30:18 CEST
    (Фото: Јутјуб)
    (Фото: Јутјуб)

    Икона пресвете Богородице поново заплакала! (Видео)

    у Актуелно, Вести, Видео, Регион 2. јануара 2017. 4 Коментара

    Трубарево – Недељу дана пре православног Божића, у недељу, непосредно након завршетка литургије, поново је „заплакала“ икона пресвете Богородице у цркви „Св. Архангел Михаил“ у селу Трубарево близу Скопља. Сузе или свети миро, из њених очију су капале и у априлу прошле године, уочи Ускрса.

    О јучерашњим “сузама” иконе пресвете Богородице верници су обавестили локалног попа и надлежне у Македонској православној цркви, који треба да потврде чудо које се десило у цркви „Св. Архангел Михаил“ у селу Трубарево.

    Према веровањима, мироточење иконе представља предзнак или упозорење нечега што ће се десити убудуће. У овом случају, верници истичу да их очекују добре вести или догађаји, јер су сузе биле бистре и кристално чисте. Да су биле мутне или не дај боже црвене, становништо би задесила несрећа већих размера.

    Ово је други пут како се на истој икони појављују капи за које се верује да је свети миро. Први пут икона се оросила 10. априла прошле године, уочи Ускрса.

    Замироточила икона Св.Старца Гаврила Јуродивог–Ново знамење или случајност? (Видео)

    „Када је свештеник завршио недељну литургију, око 9 сати, једна верница је приметила неколико капи како се сливају из левог ока иконе Богородице. Отац Бобан је узео мало вате, обрисао је, помирисао и рекао да мирише на свето миро. Одмах након тога из звезде на челу Богородице потекло је још неколико капи. Остали смо у цркви до 17 часова, а капи су се непрестано појављивале“, изјаво је тада Ристо Сетинов, председник црквеног одбора.

    У манастиру Руске Православне Цркве замироточило 59 икона (Видео)

    Та вест је допрла и до поглавара Македонске православне цркве, архиепископа Стефана, који се потом помолио испред иконе пресвете Богродице, велећи да је то божији знак, јер се заиста ради о свето миро, течности изузетно пријатног мириса, за коју се тврди да им смирујуће дејство.

    Свето миро је густа и масна течност која најчешће истиче из моштију светаца, али се често дешава да мироточе и иконе. Верује се да се мироточење јавља када је светац, који се налази или је осликан у храму, задовољан, и на тај начин покушава да обзнани своју добру вољу.

    „Сузе“ на икони пресвете Богородице лани су привукле интересовање великог броја верника и научника из целог света који су нагрнули у цркву „Св. Архангел Михаил“ у селу Трубарево само да би видели и то чудо.

     

    Телеграф

    • 212 постови
    10 јуни 2017 18:31:09 CEST

    а


    Овој пост е изменет од Сард на 10 јуни 2017 18:31:47 CEST
    • 55 постови
    28 јануари 2018 20:28:44 CET

    "Живећеш"

    недеља, 28 јануар 2018

     

    Од тог догађаја је прошло већ неколико година, али се и данас будим од речи које ми је рекао хирург у ординацији, где су ме позвали ради разговора: «Вашу ћерку ће спасти само чудо»; он је тада значајно подигао очи нагоре, одакле је по његовом мишљењу било могуће добити исцељење...

    Молила сам се за ћерку пре операције, скривајући се иза огромних жардињера са цвећем, како ме нико не би видео.

    То ми није полазило за руком тако често како сам желела. Било је тешко усредсредити се на молитву јер поред пролазе људи и чују се делови разговора, смех одвлачи пажњу. Без обзира на то, наставила сам да се молим, надајући се успешном исходу операције. А затим је уследила операција и страшна дијагноза: рак великог мозга и «живот не више од једне године».

    Тада сам схватила да «губим тло под ногама» и то није нешто измишљено, већ реална ствар која може да се деси сваком човеку, који је доживео шок од тешке вести. Ћерки је после операције била парализована десна страна, крв се дуго лоше згрушавала, очи су «ишле» на разне стране, а говор јој је био неразумљив. Сваки дан је могао да јој буде последњи. Ћерка се од мене није одвајала ни на трен, и говорила је да док је држим да јој се смрт неће примаћи. И зато сам морала да се молим овде у уским пролазима измедју болничких кревета. Молила сам се, не примећујући да у шестокреветној соби лежи дванаесторо људи, као ни посетиоце који су долазили у посете болесницима, нити медицинске сестре које су вршиле своје дужности.

    Ја сам се молила.

    Поново сам се учила да волим.

    Заједно смо проналазили истинску љубав.

    Два дана после операције ћерку су одвели да јој узму течност из кичмене мождине ради анализе. Не знам шта се тамо десило, али је ћерка то описала овако: «Изашла сам из тела и разговарала са Богом, и молила Га да ме остави у животу и чула сам миран глас пун љубави: «Живећеш». Вратила нам се нада.

    А ја сам једном сањала следећи сан: заједно са још неким људима сам стајала поред мале дрвене куће, окружене цвећем, а пред кућицом је стајала старица са тамном марамом повезаном на сеоски начин и сви су молили. Пришла сам ближе и чутке гледала на њу. И она се одједном окренула према мени и рекла: «Богородици се треба молити, Богородици» (ја сам у то време читала акатист великомученику исцелитељу Пантелејмону).

    После тог сна је прошло неколико дана, и добила сам акатист посвећен икони Мајке Божије «Свецарица» и саму икону. Мојој радости није било краја. Пронашли смо веру.

    Ћерки је после исповести и Причешћа спала температура, која јој није спадала скоро две недеље. Поново смо почели да се учимо да седимо, једемо, јасно говоримо ... током овог тешког периода све време ми је помагао мој муж Георгије (сада покојни) који својим миром, и љубављу није дозволио да паднемо духом, подржавао нас је и крепио нашу веру.

    Никада нећу заборавити наш први улазак у «цветни ходник» (ћерка га је тако звала јер је у њему било много цвећа) у инвалидским колицима. Муж је возио колица, а ја сам придржавала ћеркину нестабилну главу. И нисмо прешли ни пола пута, а радост је била општа – још један корак ка оздрављењу, још једна победа над смрћу.

    А о смрти сам морала често да слушам – наравно свакој мајци би било тешко да слуша речи опраштања од свог родјеног детета, речи о смрти и ја ту нисам изузетак. Често сам морала да се не бих расплакала да смишљам неке сцене. Ишла бих ка фрижидеру где сам сакрила њене најомиљеније «грицкалице»: поморандзе, јогурт, грождје, крушке ... и демонстративно бих почињала да једем. Ћерка би ме одмах молила да проба «један залогај». Али ја сам јој неумољивим и строгим гласом одговарала: «Ти се спремаш да умреш и нећеш добити ово јер покојницима није потребна добра храна». Тада је ћерка после кратког размишљања одбијала да умре, обећавајући да ће живети дуго. Казањска икона Мајке Божије нам је помагала да се боримо за живот. Још пре операције смо одлучили да купимо зидни календар и да на њему подвлачимо дане, које су остали до отпуста кући.

    С ћеркиним наредјењем да купим календар са животињицама, упутила сам се у продавницу. Разгледајући разне календаре, спазила сам један-једини календар са Казањском иконом Мајке Божије. За мене је то био као благослов, као поклон од Царице Небеске. С великом радошћу смо га причврстили на зид поред кревета, како бисмо могли да целивамо Пречисти Лик и молимо за исцељење.

    После операције ћерка није могла да види Лик Царице Небеске и само је руком прелазила по календару, с тешкоћом изговарајући: «Пре-све-та Бо-го-ро-ди-це спаси ме», - надајући се да ће је на тај начин осетити, да је Она поред, да ће јој помоћи, и заштитити је.

    И заиста Мајка Божија је пројавила Своју милост, помогла је, исцелила, дала наду, помогла нам да пронадјемо веру и научила да волимо.

    Од тада је прошло три године.

    Из кутка на нас гледа с нежним осмехом Та, Која Сама испивши горку чашу страдања, помаже свим мајкама на земљи да не клону духом, и исцељује душе и срца наше деце.

    И на крају, желим да вас замолим драги читаоци: ако на улици свога града видите човека несигурног хода, не журите да осудјујуће одмахујете главом и са смешком затварате дланом уста – «пијаница», - може бити да је то човек, који је преживео чак и тада када нико у то није веровао ...

     

     Превод са руског: Др Радмила Максимовић

     Извор: /www.cofe.ru

    Преузето са: Манастир Лепавина

    • 55 постови
    26 март 2018 18:56:32 CEST

    ВИЂЕЊА С. В. О ПАКЛУ

    by Nikodim Bogosavljevic · март 17, 2018

    О будућем паклу
    Ово виђење је било на Задушнице 03. 05. 2017. На планини некој високој као чардак ни на небу ни на земљи, нађох се у омаленој кућици на самој ивици врха. Велика као шиљак од врха планине. Са мном људи, омладина, пуштају музику, крећу да се веселе. Ја одједном падох ничице, као силом оборена, па почех горко плакати: „Зар не видите, дошао је крај?! Како се веселите, погледајте муку која иде!!!“ Целим бићем својим сам у горком ридању и плачу. Невероватно страдање. Бол неописив у души. Срце само удара, из груди да искочи. Погледаше ме сви у чуду као да сам луда. Узе ме сестра под руку, па ме стишава да не виде људи. Ја и њој рекох: „Тешка страдања наилазе!“ Видим, људима није јасно, а мене велика бол раздире. Пресече ме преко стомака, одузе ми се апетит за храном од туге. Освртох се одједном, неко ме постави испред врата. Видим – мрак, ноћ је. Са планине видим у мраку само облаке испод линије хоризонта. Неко, не видим га, разгрну облаке. Полако се разилазе и видим: огромна равница… пространство испред мене. Упитах: „Шта је то?“ Тај ми неко каже: „То је први ниво пакла. Иза оног зида у даљини је други ниво, иза трећи, и тако. Што даље идеш, веће и теже муке…све равница. Напех се да видим каква су мучења. Ал не могох. Осећам тегобу што долази одатле, тешко, тешко… Плачем. Навукоше се облаци. Ја опет пожелех да видим, разиђоше се облаци поново. Видим где светлуца у мраку као неке сијалице. Помислих да није од града у ноћи. Титра негде по једна светлост, негде групица. То беху свеће. Видим, ту мучење још није кренуло. Тек се спрема. Припремио ђаво место свакоме за кога се нада да уђе ту. Ал’ где горе свеће, ту није сигурно, јер теку молитве Цркве за тога, и његових живих сродника. Навукоше се облаци. Са тешком муком се окренух, па кукајући на глас, пођох у неку пећину у планини. Повијена сам под тежином бола због страдања која предстоје. Неко ме под руку води да не паднем. Пробудих се у великом болу. Да се утешим, узех Свето Писмо. Отворих га директно на страници: Књига пророка Данила… велико виђење… глава 1, 2…

    + + +

    Виђење пакла
    Помолих се Богородици у сну… Полетех са сестром горе, у нади да код Богородице идемо. Али негде на пола пута, скретосмо негде и обретосмо се у ходнику пакла… Ниска таваница, са једне и друге стране ходника низ соба… Ходамо левом страном, и видим прилази ми младић. Висок, мишићав, до паса го, у фармеркама… Шепури се и хода по ходнику. За њим спустих поглед и видим, о страхоте! Монашку мантију како као змија пузи по поду за младићем. У монашкој мантији монах, али Господе опрости, као слина изгледа. Пузи, трагом као змија, све у облику слова „s“ и жури да стигне младића изгарајући у чежњи. Окренем се младићу, за кога знам да је ђаво, те му рекох љутито: „Зашто га мучиш?!“ А он ће: „Не мучим га ја! Сам себе мучи!“ И дође ми помисао: „Док је био мучени монах у телу, могао је задовољити жеље за хомосексуализмом, али сада нема тела, и не може. Остала му страст везана за душу, о мученика јадног! Те га сада та страст вуче ђаволу, а овај се намерно шепури… Какво мучење! У паклу одјекују мисли… Што помислиш чује се гласно. Пођосмо низ ходник. Свуда су затворена врата. Тек близу мене са леве стране, отворена. Видим собу. У њој седам столица. До врата на првој седи мајка са бебом. Поред све поређане у полукруг, седе: до ње, дечак, од седам година, затим поред тај исти као младић. Онда он као зрео човек, затим човек средњег доба, па старац. На седмој столици седи погребник, са шеширом на глави и чешљем у руци. Схватам да видим цео животни циклус једног човека, до његове смрти. Гледају ме. Поред мене на вратима искочи циганка. Подебела, врцава, око шездесет година: „‘Оћеш да ти кажем шта те чека?!“ Ја помислих: „Не слушај је, душо моја. Ђаво је отац лажи, не треба га слушати! Гатања не треба слушати! „И не кажем јој: „нећу“ да не успоставим контакт са њом. Али она опет: „Да ти кажем, да ти кажем!“ У моменту помислих: „Па баш бих и волела да знам шта ме чека!“ Одјекну мисао у ходнику! Само је то чекала: „Ти ћеш да добијеш шећер! Умрећеш у гноју и мукама!!!!“ Ја потрчах, она виче и даље за мном… А ја ћу: „Брже, сестро, да је не слушамо! Лажи говори!!!“ И изађосмо из пакла…

    + + +

    Како се муче…

    Блудници и прељубници:
    На литици пуно дрвећа…, као изгорелог. Црно као гар. Све дрвеће поређано близу провалије. Видех блуднике где висе обешени на том дрвећу. О врату им омча, а они живи. Једног видех, где га ђаво ухвати за ланче на којем је носио крст. Пошто не сме да додирне крст, он ухвати ланац позади иза врата и обеси га о сопствено ланче. Крст му дошао под гушу, дави га, и тако стално виси на дрвету. Сива и сурова слика…

    Рад недељом и празником:
    Радила сам тада за газду. Захтевао да радим празником. Једне ноћи усних где ме ђаво ухвати за леву руку и одведе високо. Нађох се у неком леденом пространству. Видим: доле лед, горе плафон од леда. Ниско колико човек да стане. Дугачко до у бескрај… Лед се плави колико је хладан, избија из њега нека ледена пара. Спусти мене ђаво да станем, те ми рече: „Ево, припремио сам ти место овде. Не брини. Трудим се да скупим све паре што си зарадила.“ Ја гледам, у ону хладноћу, благо речено коске да се заледе. Каже он: „Зарадила си до данас 2500 дин. Све сам ти уштедео. Само ти буди вредна…“ Скочих од сна, и право на посао. Узмем књигу у којој сам писала зараде, и израчунам. Тачно колико је ђаво рекао. Све на црвено слово што сам радила, кад саберем зараду толико беше. Од шока поскочим! Узех новац и дадох у милостињу у том износу…

    Крадљивци:
    Имала сам пријатељицу… Упокојила се непокајана, а за живота крала. Замолим Господа једно вече, да ми открије да ли се мучи. Ето ње у сну, прилази ми код неког стола, те ме упита: „Шта си хтела? Што си ме звала?“ Кад видим, крије десну руку. Леву држи нормално, али десну не видим. Тек у једном моменту при покрету видех: десна јој рука истегљена све до испод колена у дужину… Погледах је у лице. Она тужна, изнурена,бледа и измучена… Али, нема права да ми се жали.

    Извршитељи абортуса:
    Знала сам једну жену, на стотине и стотине деце је извадила из утроби мајки. Сеоска бабица, али само абортусе вршила. Помолих се Господу да ми открије њене муке. И ах, како пострадах… Уђоше те ноћи пијавице у моју леву руку, те кренуше веном ка срцу. Вене се надувају,бол неиздржив… Задржах десном руком да не прођу до срца. Давала сам њено име на молитве, молила се и ја, и опет усних: уместо пијавица сада мрави иду кроз вену. Мањи је бол, али опет јак. Опет име на молитве… После је сањам. Дошла на капију и каже: „Пуно ти хвала на молитвама! Још ми настави да читаш Оче Наш… Последње мучење које усних за њу: у болници је некој, много јој врућина, и укључили неки вентилатор, толико јако дува да јој глава лети… Али њој прија. Ипак јој боље беше него пијавице и мрави.

    http://nikodimbogosavljevic.com

    • 55 постови
    15 август 2018 17:33:35 CEST

    http://borbazaveru.info/content/view/10903/31/

     

    Света Тајна Јелеосвећења - чудесно исцељење у Србији

    Петар је живео попут већине својих вршњака. Похађао је осми разред и ишчекивао матурску прославу.

    Телесна малаксалост и непрестани замор појавили су се ниоткуда. Петрово несмирење и посечена рука убрзали су одлуку да се обрате доктору. Појављивале су се и необичне промене на кожи, те су биле неопходне дубље анализе. Након краћег времена породици је саопштена шокантна дијагноза: галопирајућа леукемија, и то једна од најгорих врста, са минималним шансама да Петар преживи.

    Како то бива у сличним ситуацијама, неопремљеност наших клиника није нудила медицинско решење, те им је предлагана експериментална трансплантација у Београду или, пак, прескупа у иностранству.

    Петар у то време није био крштен. Родитељи су то одмах исправили и њихово је дете осенио Дух Свети. За то време куцали су на врата утицајних и имућних људи, јер је трансплантација коштане сржи у иностранству коштала баснословно. Господ је дотакао срца тих људи, те је новац прилично брзо био сакупљен.

    У међувремену је урађена прва хемотерапија. Петрова мајка и ујак чули су да Света Тајна јелеосвећења помаже и најтежим болесницима. Обратили су се свештенству и монаштву у Бајиној Башти и околини.

    Веома ослабљеног имунитета и подложног инфекцијама, Петра су повели из београдске болнице у Бајину Башту. Непосредно пред почетак службе погоршало му се здравствено стање, тако да је хитно враћен на интензивну негу. Исто се поновило још једанпут.

    Милостиви Господ је на пробуђену веру Петрових сродника брзо одговорио. Из трећег покушаја, на дан светковања Свете Петке, 27. октобра, Света Тајна јелеосвећења била је обављена. Седморица свештеника савршили су молитве за Петра. Његова мајка, присећајући се тог догађаја, каже: „Не знам како, али моје срце је тада знало да ће Петар живети“.

    Следи повратак за Београд, лет за Лондон и пријем у најсавременију болницу. Најпре су урађене анализе. Тамошњи доктор зачуђено их је упитао са којом дијагнозом Петар стиже, с обзиром да је здрав. Убрзо су из Београда стигли тумор-маркери, тј. плочице са резултатима, и доктор је констатовао да је Петар заиста боловао од акутне мијелоидне леукемије, ФАБ М4. Још је додао да та болест никада раније није била излечена без трансплантације коштане сржи.

    Радосни и благодарни родитељи били су сагласни, на докторов савет, да се Петрове матичне ћелије издвоје, похране у банку података и накнадно уради трансплантација од његових здравих матичних ћелија. За сваки случај…

    Петров отац, који се у међувремену обратио вери, сада каже: „Тада и још две године након тога, од превеликог усхићења и неочекиваног обрта, нисам био свестан да је Петра Господ исцелио. У трену ми се отворило да је наше дете наставило живети милошћу Божијом“.

    Нека нам је и ова слава Божија на утврђење и спасење. Да не заборавимо куда смо пошли, и са чијом помоћи једино можемо стићи тамо где је глас оних који непрестано славе и гледају неизрециву сладост и лепоту лица Господњег, сада и увек и у векове векова. Амин.

     

    Позив на спасење – чудесне приче из свакодневице, "Очев дом", Београд 2017.


    Овој пост е изменет од Миле Миланоски на 15 август 2018 17:34:13 CEST
    • 55 постови
    09 ноември 2018 20:45:31 CET

    „Тато купи ми кифла…“ Нови истории за чудата на Преподобен Гавриил (Ургебадзе)

     

     

    На 20 октомври / 2 ноември, Црквата го празнува споменот на Преподобниот Гавриил Самтавриски – духовен старец, Добар дедо, како што го нарекуваат во Грузија, кој со својата неискажлива љубов ја преобразува човечката душа. Чудата по молитвите на старец Гавриил не треба да се бројат, бидејќи тој и по својата смрт, им помага на оние кои страдаат и им е потребна утеха.

    Отец Јован (Папич), Србија, Белград:

    – Старец Гавриил го почитуваат во целиот православен свет и кај нас во православна Србија. Во мојот живот старец Гавриил има направено многу чудеса, постојано чувствувајќи ја неговата поддршка и грижа. Во знак на благодарност и љубов кон старец Гавриил, јас на една наша парохијанка по име Виолета, и благословив, на икона да го изобрази ликот на Старец Гаврил, со цел неговата икона постојано да стои во нашиот храм. Јас нејзе и раскажав за старец Гавриил и за неговата чудотворна сила, т.е. за силата на неговата љубов. Таа почна да ја слика иконата, а после неколку дена, дојде кај мене и со солзи и ми рече: „Отец, јас со мојот сопруг сме разведени веќе 20 години. Откако го изобразив ликот на старец Гавриил, мојот сопруг после долги години ми позвони, се извини пред мене, и ние се смиривме.“

    Несомнено е дека отец Гавриил е голем светилник на љубовта, кој низ времето и просторот им дарува љубов на сите, помагајќи им во сè, дури и во таквите случаи, кога самиот се срамиш да побараш помош од него.

    Отар Н., духовно чедо на Преподобен Гавриил:

    Еднаш во Великиот пост, јас со отец Гаврил бевме во Светицховели (Соборен патриаршиски храм во чест на Дванаесетте Апостоли). Во текот на ноќта, јас имав бубрежен напад. Јас не се осмелив да го разбудам старецот и сам отидов во болница. Ми дадоа силен аналгетик за смирување на болката. За кратко време, на посета ми дојде отец Гавриил. Од големите болки јас не можев да се движам. Отецот ми благослови, да станам и на колена да ја прочитам молитвата „Отче наш“. Јас го исполнив благословот и веднаш почувствував, дека болката почна да престанува. По милоста Божја, и по молитвите на отец Гавриил кон Мајката Божја, јас бев спасен од операција.

    Еднаш старецот ми нареди да му однесам еротско списание, односно не некои карикатури, туку вистински фотографии: списанието требаше да биде „живо, како риба“. После неколку дена јас отидов кај старецот, надевајќи се, дека тој заборави на чудното барање. Но не, тоа беше сеуште присутно кај него. Он ме погледна, велејќи ми: „Ако не го исполниш, ќе бидеш строго казнен“. Немаше што да правам, морав да му го однесам списанието. Блиските, дознавајќи за тоа, почнаа да го осудуваат старецот. Јас бев разочаран, сметајќи се за виновен. И наеднаш, во мојот ум исплива мојот блуден грев, кој некогаш беше втиснат на фотографиите. Овие фотографии се наоѓаа во мојот сеф со документи. Јас веднаш отидов на работното место, ги зедов фотографиите од сефот – и се изненадив многу: во кадарот на една од фотографиите, имаше јадење со жива риба. Јас веднаш ја запалив фотографијата. После неколку дена, во текот на еден процес, мојот сеф беше подложен на проверка. Ако тие фотографии беа откриени, јас ќе бев во голема неволја и непријатност. Така старецот, спасувајќи ме од непријатноста, во предвид не ја зеде својата репутација. Отец Гавриил не се плашеше од осудување, туку секогаш беше подготвен да поднеси било каков срам, со цел да му помогни на ближниот.

    Светите мошти на Преподобен Гавриил (Ургебадзе)

    Неколку дена по моето запознавање со отец Гавриил, тој ми подари голема стара икона со Распетието Христово. Ноќта тој ме изведе надвор од келијата. Од месечевата светлина, куполата и крстот на храмот биле јасно видливи. Отецот ме натера да клекнам на колена, а потоа ја постави иконата на мојата глава и долго се молеше. Одвреме – навреме, го слушав неговиот глас: „Бог Авраамов, Бог Исааков, Бог Јаковов…“ Јас сеуште се сеќавам на ова, но за мене остана загатка, за што се молеше старецот. Во една друга прилика, отец Гавриил ми даде кадилница и ми рече: „Запомни добро: постригот ќе биде во Зедазен, и ти таму ќе се упокоиш“. Негледајќи на тоа, дека јас сеуште не сум на таа духовна состојба, во кој треба да се наоѓа монахот, јас посакувам да се остварат неговите зборови. Посакувам Бог да ми се смилува и да ја оправда мојата духовна блискост и топлата пријатна врска со отец Гавриил.

    Учителот на смирението, послушноста и големата љубов, утешителот на грешните и немоќните, јуродивиот архимандрит Гавриил често говорел за себеси: „Јас сум – црв, земја и пепел“. Што можам да кажам за себеси после овие зборови!

    Протоереј Давид Григлашвили:

    Мојата ќерка Мариам, уште од раѓањето имаше проблеми со говорењето. Таа не можеше да зборува. Единственото нешто што можеше да го изговори, беше звукот „у“. На овој начин таа се обидуваше да ни каже што сака и што ја мачи. Отидовме кај сите лекари во градот, но немаше никакви резултати. Таа практично беше нема, и ние се помиривне со тоа. Еден ден, мислата ме натера, мојата ќерка да ја однесеме на гробот на старец Гавриил. Цело семејство отидовме во Самтавро, и на колена се помоливме пред гробот на старецот. Тогаш старецот не беше канонизиран.

    Се помазавме со маслото од кандилото на старецот, а потоа, пополека се подготвувавме да се вратиме дома. Јас својата ќерка ја држев за рака. Одеднаш таа избега од моите раце, буквално како да се измолкна и тргна назад кон гробот на старец Гавриил. Таа се поклони на гробот, и на изненадување на сите зеде мала кајсија од таму. На гробот претходно немаше ништо. Таа стана, дојде кај мене и ми ја покажа кајсијата, обидувајќи се да каже нешто, како што таа умееше, преку „у-у-у“. Ние на сестрите им ја покажавме кајсијата, раскажувајќи им ја нашата мака, и ги замоливме да ни кажат што да правиме. Сестрите од Самтавро ни рекоа, дека оваа кајсија, старец Гавриил ја испраќа за Мариам, и најдобро е истата да ја изеде. Ние постапивме според советот од сестрите.

    Мариам со апетит ја изеде кајсија, потоа повторно отидовме до гробот на старецот, се помоливме, и по некое време се упативме кон портите на манастирот, влеговме во автомобилот и тргнавме да се враќаме дома. После десет минути, само што излеговме од градот Мцхета, од задното седиште јас го слушнав гласот на својата ќерка: „Тато, купи ми кифла!“ Посреќни луѓе, во тој момент од нас немаше, бидејќи мојата сакана ќерка, за првпат во животот изговори збор – прозбори. Јас го застанав автомобилот, и сите со стравопочит бевме потресени од чудото, кое се случи пред нашите очи. Слава Тебе Господи! Слава на Тебе, оче Гаврииле!

    Извор: http://www.pravoslavie.ru

    • 55 постови
    09 ноември 2018 20:47:44 CET

    Воскреснување на еден нарко-зависник

    Едно од чудата на преподобен Гаврилл Ургебадзе

    Овој настан се случил на 14 октомври 1998 год., на празникот Светицховели (Собор на дванаесетте Апостоли) во Мцхета, стариот главен град на Грузија.

    Раскажува Георгиј:

    Во тоа време живеев со семејството во Тбилиси. Јас бев нарко-зависник.

    Tој ден, мојот другар, кој со семејството се подготвуваше да оди на богослужба во чест на празникот Светицховели, ме повика и мене да отидам со нив. Признавам во тоа време бев под дејство на наркотични средства, и се однесував рамнодушно кон верските празници, но се согласив да отидам, и да ги придружувам на манифестациите посветени во чест на празникот на градот Мцхета.

    Бевме на концерт, а потоа отидовме во ресторан. Кога дојде време да се враќаме дома, жената на мојот другар Тамара ни рече, дека во Мцхета се наоѓа гробот на познатиот чудотворец, архимандритот Гавриил, и ни предложи да отидеме на неговиот гроб и да се помолиме. Бевме принудени да се согласиме, но јас не се поклонив пред гробот на старецот, туку влегов само во дворот на манастирот Самтавро.

    Се сеќавам, иронично извикав по неа:

    Запали една свеќа за мене, и помоли го да ме спаси!

    Вечерта, кај мене дома, дојде еден мој познаник и ми покажа „одличен“ хероин. Во тоа време, јас и така бев под дејство на наркотични средства, но да се откажам беше „под моето достоинство“…

    Што се случуваше понатаму, не се сеќавам.

    Ме извлекоа од кујната. Родителите, кои беа дома, повикаа брза помош. Лекарите безуспешно се обидуваа да ми помогнат. По првата брза помош, дојде втора, трета, четврта… Околу домот се насобра цела колекција на автомобили од итната помош. Дојде и мојот брат. Сите плачеа. Сите четири екипи од брзата помош ми ставаа инекции со „наркан“ од 5 милиграми (вкупно 20 мг.)! Кој се разбира во медицината, знае дека оваа доза може да воскресне и мртовец, но и тоа не ми помогна. Потоа ми ставија адреналин во срцето, а се обидоа и со неколку електрошокови, но се беше залудно…

    Помина 45 минути од мојата смрт.

    Четирите екипи од брзата помош, безуспешно се обидуваа да ми помогнат…

    Приближно после еден час, сликата беше следна: Јас целиот бев поцрнет, со заврзани раце, легнат на бел кревет. Тогаш мојата мајка ја изгуби свеста, а татко ми ослепе. Вратата беше отворена, а соседите беа собрани во ходникот и ја набљудуваа ситуацијата. Некои жени плачеа, а докторите ја пишуваа потврдата за смртта. Некои од нив говореа: „Не е прв младич, кој умрел од таа проклета дрога. До кога тоа ќе трае…“

    Во тој момент низ отворената врата од собата, каде што лежев, тивко влезе Манана, нашата сосетка од третиот спрат, која беше голем верник, и која се црквуваше во манастирот Самтавро. Манана го тргна белиот листот со потврдата за смртта од моето лице, и крстообразно ме помаза на челото со масло од гробот на отец Гавриил. Таа се надевала, дека тоа ќе ми помогне кога ќе застанам пред Севишниот на оној свет…

    И јас… веднаш скокнав со заврзани раце!

    Младиот доктор, кој ја пишуваше потврдата за мојата смрт, падна во несвест.

    Настана незамислива врева. Мене веднаш ме однесоа во болница и три дена ме испитуваа.

    … Јас сеуште ја чувам потврдата за својата смрт.

    Еве поминаа веќе 20 години од смртта на старец Гавриил, но чудата – прво на неговиот гроб, а сега и при неговите светите мошти во храмот – не престануваат.

     

     Извор: http://www.pravoslavie.ru

    • 55 постови
    09 ноември 2018 20:53:20 CET

    Слава на Бога! Нови истории од чудата на старец Гавриил

    Втората половина на минатиот век е значајна во животот на многу луѓе и во новата историја на Грузиската Православна Црква. Во тој период го започна своето служење на Бога, големиот духовник и подвижник, старец Гавриил (Ургебадзе). Земајќи го врз себе венецот на јуродивоста, старецот постојано говорел: „Бог е љубов“.

    Пред вас се две нови сведоштва за старец Гавриил, кој го потврдуваат тој факт, дека нашиот возљубен баќушка е брз помошник и молитвеник дури и во самите, прости ситуации. Тој е секогаш близу и е готов да помогне, потребно е само да се молиме и да не ја губиме надешта во Господа.

    Раскажува Мака Шукакидзе:

    Пред неколку месеци бев во Домот за правда на градот Кутаиси. Јас морав да подигнам копија од еден документ. Имајќи го предвид фактот дека беше петок, а работното време во Домот за правдата завршуваше за половина час, бев многу загрижена дека нема да успеам да го земам потребниот документ, бидејќи по ред бев 735- та, а операторите  го опслужуваа 650-от број. 85 луѓе беа пред мене во редица. Бев загрижена, нервозна и почнав да размислувам што да правам, кон кого да се обратам за помош, можеби, кон својот пријател, кој таму работеше како чувар. Размислувајќи за тоа, наеднаш ми дојде мисла да побарам помош од старец Гавриил. Така и постапив. Јас почнав со мислите да разговарам со старец Гавриил: „Мој возљубен дедо Гаврил, ти знаеш колку ми е тешко и колку ми е важно да го добијам овој документ, кој треба денес да го испратам по пошта… Те молам помогни ми, јас знам, дека ти можеш да ми помогнеш!“  Така јас повеќе од пет минути се обраќав кон старец Гавриил и го молев да ми помогне. Мене ме обзеде неочекувана ведрина и спокојство. Гледам во редот и човекот со број 650 го заврши својот случај, му заблагодари на операторот и замина. Одеднаш на табелата излезе не бројот 651, туку бројот 735.

    Гледам и не можам да поверувам. Мојот број. Јас станав, отидов кај операторот и му ги предадов своите документи. Во тој момент кај нас дојде еден човек и ни рече: „Знаете, според редоследот јас го имам бројот 651, сега требаше мене да ме повикате…“. Операторот се вознемири, но набрзина заврши со мене и ми го даде потребниот документ. „Очигледно има технички проблем, иако ова до сега не се случило“ – зачудено одговори операторот. А јас знаев, дека немаше никакви технички проблеми. Нашиот возљубен старец Гаврил се погрижи за мене, се сожали над мене и ме пропушти преку ред, за да направам копија од потребниот документ.

    Жалам што на операторот  и на човекот на чие место отидов, не им раскажав за ова, но сега тие, ќе ја прочитаат оваа статија и ќе дознаат, и среќна сум поради тоа.

    Ете, такви чудеса прави старец Гавриил, и со нив им помага на сите кои го повикуваат и бараат негова помош.

    Раскажува духовното чедо на старец Гавриил – Кетеван Бакуари:

    После смртта на старец Гавриил, мене ми беше многу тешко, поради неговото заминување од нас. Многу е тешко кога близок човек заминува во вечноста. Така се случи и со мене. После еден месец од смртта на старец Гавриил, јас сонив сон, како да се наоѓам во дворот на Сионската Црква, кој беше преполен со луѓе. Сите луѓе некого очекуваа, се молеа и се радуваа. Јас исто така стоев помеѓу луѓето, не разбирајќи што се случува. Гледам, како застана еден автомобил и од него излегоа неколку свештеници. Гледам, околу автомобилот стои старец Гавриил и гледа во нас. А јас, со натажано лице, почнав да плачам и мислено да разговарам со старецот: „Баќушка, до пред еден месец вие бевте со нас и нè водевте по вистинскиот пат… Вие заминавте во вечноста! Вие тука ни бевте потребни! Што сте сега способни да направите?!“ Неднаш со строг поглег кон мене старец Гавриил рече: „Што сум способен да направам?! Гледај“ И тој се подигна во воздухот и извика со силен глас: „Слава на Бога!“ И сите луѓе кои се наоѓаа во дворот на Црквата го повторуваа возгласот на старецот: „Слава на Бога!“ Јас се разбудив од тој крик! Имав чувство, дека навистина ги слушнав тие зборови! Тоа се случи во 1995 година. Потоа… ден по ден, година по година, сè постепено се заборава. Јас заборавив на овој сон.

    После 19 години, во 2014 година, кога моштите на старец Гавриил беа откриени во манастирот Самтавро, јас цела ноќ бев во дворот на манастирот. Во Мцхета и по цела Грузија се случуваше нешто неверојатно. Влезот во градот беше затворен, а во манастирот  се собра огромно мноштво од луѓе. Утрото беше решено да се пренесат моштите на старецот во Храмот Светицховели. Кога ја отворија вратата од манастирот Самтавро и кога луѓето го видоа кивотот со Светите моштите на старец Гавриил, сите во еден глас извикаа: „Слава на Бога!“ Таму имаше неколку илјади луѓе! По целиот град можеше да се слушни овој возглас! Тогаш јас си спомнав за сонот, кој го сонив пред 19 години. Се вкочанив и не можев да направам ни еден чекор! Почнав да плачам од радост! Тогаш старец Гавриил ми шепна на увото: „А ти не веруваше!“

    Поверував, мој возљубен баќушка Гавриил!

    Извор: http://pravoslavie.ru

    • 55 постови
    09 ноември 2018 21:03:00 CET

    Преподобен Гавриил (Ургебадзе) – поуки од животот на старецот

    095b50b2d3b74bb51d90d91753a1f697_XL-330x260

    Православието е вистинската вера

    Две жени кои се наоѓале под влијание на сектата „Јеховини сведоци“, биле испратени кај отец Гаврил за да им помогне да се оттргнат од таа секта. Кога тие отишле во неговата келија, отец Гаврил започнал да воздивнува и да жали, и таа негова состојба на жалење траела околу десетина минути, сè додека жените не го запрашале за причината на неговата состојба. Отец Гаврил одговорил:

    Како да не воздивнувам и да не жалам сестри мои? До сега јас знаев, дека спасението е за сите луѓе кои искрено се каат, но се сомневав, дали тие луѓе ќе се спасат поради свиоте лоши гревови. А сега јас дознав, дека постојат луѓе, кои се следбеници на ново учење; и дека нивниот број е над пет милиони, а се говори, дека ќе се спасат сто четириесет и четири илјади избраници. А како јас ќе влезам таму, ако сите места се зафатени?

    Тие жени се збуниле,  не знаеле што да прават. После тоа отец Гаврил директно почнал да им говори за погубното учење на таа секта, и ги обратил во вистинската вера.

     

    Смирението нè приблужува кон Бога

    Отец Гаврил секогаш со посебна почит се однесувал кон луѓето кои имале смирение. Нели Бобохидзе ја раскажува следнава случка: „Еднаш кога се наоѓав во многу тешка ситуација, јас со неколку мои познаници отидивме кај отец Гаврил. Сите брзаа да си ја кажат својата мака. Јас помислив во себеси: Можеби тие се во потешка ситуација, отколку јас, – и се повлеков назад. Само што помислив на тоа, одеднаш отец Гаврил кој седеше позади мене, се заврте, ме погледна и ми рече: Колку си близу до Христа“.

     

    Сите добра доаѓаат од Божјата милост

    Еднаш кај отец Гаврил на гости отишле некои монаси. Додека оделе по пат накај него, тие разговарале помеѓу себе:

    Колку се силни монасите, колку значи само тоа што ја знаеме силата на крстот, што ги знаеме молитвите, деведесеттиот псалм, бидејќи со нив ние го победуваме ѓаволот.

    Кога тие влегле во келијата, отец Гавлил сите отделно ги благословил, а потоа им рекол:

    А сега послушајте, што ќе ви кажам браќа: јас утрово се разбудив и веднаш злата сила со сета моќ почна да се бори со мене. Јас не можев да се движам. Сакав да се прекрстам, но рацете ми беа како врзани. Јас се обидов да го изговорам деведесттиот псалм, но и него не можев да го извоворам, бидејќи без како задушен. Јас се обидував и да се молам, но во умот имав таква силна борба, што молитвите и мислите ми се мешаа.

    Тогаш отец Гаврил направи голема пауза, а ние седевме тивко. Во тоа време, еден од монасите пред сите понизно ја наведна главата. После таа кратка пауза отец Гаврил продолжи:

    Погледнете, колку Бог е милостив: кога јас се наоѓав во таква состојба, врз мене се излеа неговата милост, и злата сила ме остави.

    Во тоа време кога отец Гаврил ги кажа тие зборови, монахот кој ја имаше наведнато главата длабоко воздивна и ја подигна главата. Отец Гаврил со тоа им даде до знаење дека човекот не може да направи ништо без Божјата милост.

     

    Разрешување на сомнежот

    Една жена која била крстена со полевање, ја мачел сомнеж, дека таа не е вистински крстена, бидејќи не била крстена со потопување во вода.

    Таа отишла кај отец Гаврил за да го реши ова прашање. Само што влегла во неговата келија, отец Гаврил започнал чудно да се однесува: он со своите раце си го криел лицето, очите.

    Жената се зачудила на таквото однесување на отец Гаврил и го запрашала:

    Што се случува оче?

    Отец Гаврил и одговорил:

    Матушке, кој е овој голем крштален ангел кој стои над тебе?!

    Отецот со таквото поведение сè ѝ објаснил.